Laura Demelza Bosma    

bilingual poetess, doula, illustrator, river of milk-editor,
blogger & translator 
tweetalige dichteres, doula, illustratrice, river of milk-redactrice, 
blogger en vertaalster 

English Poetry (scroll down fur Dutch)

Crystal painter


The pencils I want to draw the world with
I stick in my hair. There are two:
a black and a white,
yet they maintain all colours.


The same way the mountain holds life in her rocky fist.
Pure emerald emerges in fluid streams
when I open my hips,
which are my granddaughter’s hips,
Persephone’s hips.

My past and future unfold,
roll like a spiralling carrousel from
where I stand now into the dark space.


Filled with wonder
the ends of my hair
glow to paint with.



White is the landscape of loved and lost

   
She who hides in her branches in the black and white movie.
The black and white movie wherein no one talks.
No one talks where the hands are constantly expressing in motion.
In motion there is always the stillness in the background.
In the background I keep you with me.

The me who speaks does not know who she is.
Who she is, got lost in the octopus expressing with too many arms.
Too many arms to mime her own blackness.
Her own blackness of thoughts where the background is white.



The Butterfly of revolution


I am on the hill watching the big-boned woods
through the clear glasses of my blank mind. 
Nature appears sharp, the sky-scratchers faint. 
I am calm as rice is white, this way it is right. 

Mammoth-trees filter the toxicity out of the air. 
My day-dream comes with the same clarity as the view.
A girl calling herself the Butterfly with the vision 
to filter the toxicity out of the human race 
clings herself to a redwood-tree. Wondering:

What if I have to come down 
to find out the kids still lay paralyzed, 
in the dead-ends of labyrinths they find in their phones? 
If nothing changed after all my breath of revolution
went through the poisonous system?  

Now, has the possibility of a healed earth collapsed
like social media suggests? Is it true the people 
remained unconscious, for the soft beauty 
of her tender eyes on wings for nature?


Years after her come-down 
on a hill, overlooking the trees I grasp 
the butterfly of revolution effortlessly into my chest 
without damaging her flight of colour. 




Nederlandse poëzie


'In Mandala' verscheen eerder in het tijdschrift Kluger Hans

In Mandala

Zelfs die het niet in woorden
konden denken dachten
dat ze teveel Tim Burton films
had gekeken
toen ze haar eigen skelet
op haar huid bodypainte
en de deur naar de wereld
dicht smeet met een klap

Het moet een grap zijn
dat men zelfs het allerkleinste
kan delen door oneindig
sindsdien is van al het kleine
het schattige er wel af

In een caleidoscoop
vindt een buitenaards wezen
haar linkeroog de mooiste ster
in het midden van een mandala
komt de oneindigheid zonder randen
op haar af

Beter dicht houden die deur, ondanks tocht
toch beter naar binnen verdwalen.



Tijd voor de Japanse prent
de rode vlek van maanbloem
te ontvangen

Als ik in slaap val
val ik in een licht
door de nacht
en waar u wacht
is alles getekend

U heeft altijd met me gerekend
de jasmijnthee dampt
ik kijk met u de juiste kant op
u staat kaarsrecht
uw gezicht ontvangt
als maan het wit

We horen het aankomen
een rode komeet suist
een open klappend leven
een spat en het papavert
doelgericht een rozengroot
bloeden aan de hemel

Teder legt u een vleugel van uw kimono
rond mijn droomdun bevend lijf.


Universum Tandarts

Ben karaf in de vorm van een vrouw.
Het water is hetzelfde water
dat de walvissen als oceaan

is gegeven, huiverend van leven

Ik sta in de behandelkamer van de tandarts.

De kinderen wijzen naar de maanvis in mijn buik.
Ben de maanvis in mijn buik, ben de kinderen.
De dode tand van moeder wordt kapot gevijld.


Wortelen gaan oceanisch diep

het tandvlees in, net koralen.
Op de röntgenfoto glimlacht 
haar doodshoofd lieftallig 
een tunnel naar gehemelte.  


Daar vliegen microscopisch 
kleine engelen.